Het zijn mooie tijden met onze jongen. Hij begint een heleboel vaardigheden op te pikken waarvan je je niet kan voorstellen dat je ze ooit niet kon. Wij aanzien ze nu keer op keer als een wonder. Een korte greep uit de ongeloofelijke talenten van onze zoon:
Zijn eigen hoofd ondersteunen, hoe je hem ook vasthoudt en verbaasd rondkijken. Willem Jan is nu helemaal stevig. Niet dat hij al rechtop kan zitten, maar je kan hem bijvoorbeeld gewoon met twee handen vastnemen en omhoog steken. Hij kijkt dan vrolijk rond en laat overvloedig speeksel op de grond lopen. Idem verhaal als je hem op z'n buik legt op z'n verzorgingskussen.
Lachen en vertellen behoort momenteel ook tot zijn talenten. Je begrijpt er uiteraard niets van, maar als je tegen hem babbelt, dan babbelt hij vrolijk terug. Hoe onnozeler je doet, hoe harder hij teruglacht. Zijn grootmoeders sloven zich er geweldig in uit. Met resultaat, dat moet gezegd.
Het crèche-gaan bevalt onze zoon ook prima. Het is als ouder best confronterend te zien met hoeveel plezier hij zich door een - weliswaar professioneel getrainde - wildvreemde laat oppakken, entertainen en verzorgen. Hij drinkt flink de flesjes die Goedele de dag voordien gepompt heeft en sinds we ook een lummilove lampje in de crèche gelegd hebben, wil hij daar ook slapen. Zo'n lummilove lampje is een konijn (of hond of olifant) dat licht geeft en de hele tijd van kleur verandert. Een soort discolamp voor baby's dus. Onze zoon verveelt zich niet graag en als je hem in bed legt, dan gebeurt er te weinig naar z'n goesting. En dan wilt hij niet slapen. Een van kleur veranderend konijn weet hem meestal wel te verschalken.
Willem Jan is nog steeds geweldig populair bij z'n grootouders en ik groet u dan ook om me richting As te begeven.
Vele groeten,
Rein
